ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΡΑΓΙΑΔΕΣ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΡΑΓΙΑΔΕΣ

Ο απλός λαός έχει μάθει πως ζωή χωρίς ρουσφέτι δεν γίνεται. Του έχει γίνει βίωμα, το πιστεύει και το γυρεύει. Φυσικά παραδέχεται πως είναι λάθος, όταν όμως το ζητούν άλλοι. Όταν διενεργείται για τον ίδιο το δικαιολογεί ως κληροδότημα των προγόνων του.

Ναι, εδώ θέλω να καταλήξω στους προγόνους μας, που για χιλιάδες χρόνια ως ανελεύθεροι και υποταγμένοι έμαθαν να σκύβουν το κεφάλι και να παρακαλούν για το αυτονόητο. Κατάφεραν να εμπεδώσουν το ρουσφέτι ως επίτευγμα, κατάφεραν να το αναγάγουν ως πρώτιστη ανάγκη για την καλυτέρευση της ζωής του. Ενσωματώθηκε στο DNA του καθενός και υποβόηθησε τα μέγιστα στη χαλάρωση των αντιστάσεων. Πίστεψε ο πολίτης πως με τη δουλικότητα και το προσκύνημα επιτυγχάνει το στόχο του. Πίστεψε πως η μή αντίδραση και η σιωπή είναι προς το συμφέρον τους, χωρίς καμιά φορά να αναλογιστούν ότι χωρίς διεκδίκηση τίποτα δεν κερδίζεται.

Αυτό συνέβαινε παντοτινά, και μια λογική εξήγηση, είναι η καταπίεση και ο εξαναγκασμός που δέχονταν οι Ελληνικοί πληθυσμοί από τους αιώνιους κατακτητές της νήσου. Όμως τώρα, γιατί συμβαίνει αυτό; Δεν έχουμε δικτάτορες να τους προσκυνούμε, έχουμε μόνο ανθρωπάκια στην εξουσία και κόμματα που καθώς μας πήρανε χαμπάρι μας οδηγούν σε δρόμους που χαράσσουν ώστε να μας έχουν προσκυνημένους.

Ο Έλληνας λοιπόν, εκλιπαρεί το κάθε κόμμα, τον κάθε βουλευτή ή πολιτικάντη, κάθε ανώτερο δημόσιο υπάλληλο ή και μουχτάρη για ρουσφέτι και εξυπηρέτηση. Για οποιοδήποτε ρουσφέτι. Για μια απλή θέση εργασίας, για ιατρική περίθαλψη, για έκδοση πιστοποιητικών, ακόμα άκουσον, για αποκομιδή σκυβάλων.

Συνήθισε να ζητά ρουσφέτια και μετά να κατηγορεί την κοινωνία και τα κόμματα, για την αδικία που υπάρχει. Αρέσκεται να ρίχνει τις ευθύνες στους πολιτικούς και σε οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό του, χωρίς να παραδέχεται πως έμμεσα αυτός ευθύνεται που τους υποστηρίζει και τους αναδεικνύει στις θέσεις τους. Φτάνει να επιτύχει το συμφέρον του, και δεν ενδιαφέρεται αν το έχει αποκτήσει εις βάρος άλλων, χωρίς να νοιάζεται για την αδικία και τα αίσχη που συμβαίνουν στους διπλανούς του.

Είναι ραγιάς γιατί με ένα ξεροκόμματο που του προσφέρουν, δεν αντιδρά στις αδικίες γύρω του. Γιατί βλέπει τη χώρα του να πτωχεύει κυρίως ένεκα του ρουσφετιού, και ακόμα επιμένει να το αποζητά. Γιατί αποποιείται τις δικές του ευθύνες και τις ρίχνει στους πολιτικούς.

Είναι ραγιάς γιατί για το δικό του καλό, καταπατά κάθε έννοια δικαίου, αξιοκρατίας και ισονομίας έναντι των άλλων.

Οι διάφοροι κατακτητές βρήκαν ένα εύκολο τρόπο για να έχουν τους υπόδουλους Έλληνες υπάκουους. Τους έδιναν ψίχουλα δια του ρουσφετιού, έτσι που τους έκαναν να πιστεύουν ότι παραμένοντας ήσυχοι, είχαν «μέσον». Έτσι με τον καιρό εκπαίδευσαν τους πολίτες να είναι υπάκουοι και φρόνιμοι Ραγιάδες. Και έμαθαν οι ραγιάδες Έλληνες, με ένα ξεροκόμματο να αποδέχονται τη σκλαβιά και τη μιζέρια.

Το κύριο ερώτημα όμως παραμένει. Πως ύστερα από τόσα χρόνια ελευθερίας και δημοκρατίας, ισχύει το ίδιο σήμερα; Πως ψηφίζει τους ίδιους, αυτούς που ονομαστικά προκαλούν τόση καταστροφή;  

Η απάντηση είναι εύκολη. Κόμματα, πολιτικοί, βουλευτές και οι ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι, δήμαρχοι και κοινοτάρχες, όσοι τους βοηθούν,  καλά γνωρίζουν πόσο ευάλωτοι είμαστε σαν λαός στο ρουσφέτι, και πόσο εύκολα παρασύρεται οι πολίτες με αυτό, ώστε με υποσχέσεις και ψίχουλα που τους δίνουν, τους έχουν ραγιάδες γονατισμένους να τους εκλιπαρούν, να τους υποστηρίζουν και να τους ψηφίζουν.
Δυστυχώς, αυτή είναι η μοίρα αυτού του λαού και το μέλλον του προδιαγεγραμμένο.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΚΑΝΑΛΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΤΗΛΕΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΣ

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κυρίως η τηλεόραση επηρεάζουν σχεδόν απόλυτα τους περισσότερους ανθρώπους, την εξέλιξη της κοινωνίας και τη διαμόρφωση της πολιτικής ζωής.

Οι πολλές σαπουνόπερες και τα ανούσια σήριαλ με τα οποία οι τηλεοράσεις βομβαρδίζουν καθημερινώς τους τηλεθεατές, συντείνουν να δημιουργούν πολίτες κουρδισμένους που σκέπτονται λιγότερο και αγοράζουν περισσότερο. Ομαδοποιούν τους ανθρώπους και τους καθιστούν μιμητές και τηλεοπτικούς ακόλουθους χωρίς πνευματικές αντιστάσεις για αντίδραση και δράση.

Η φιλοσοφία των ΜΜΕ είναι ότι όσο οι άνθρωποι γίνονται αγέλες και μάζες, τόσο ευκολότερα αγοράζουν τα προϊόντα που τους πλασάρουν, και ευχερέστερα περνούν σε αυτούς τα πολιτικά, ιδεολογικά και καταναλωτικά μηνύματά τους. Οι παρουσιαστές των ειδήσεων με τον έντεχνο τρόπο παρουσίασης της επικαιρότητας, παίζουν σημαίνοντα ρόλο στον επηρεασμό και στο χειρισμό της κοινής γνώμης, αν και δεν είναι εκείνοι που επιλέγουν και ιεραρχούν τις ειδήσεις. Οι άνθρωποι αυτοί αν και είναι έμπειροι δημοσιογράφοι με μεγάλη θητεία στον γραπτό τύπο οι περισσότεροι, παρουσιάζουν τις πληροφορίες που πήραν σε πακέτο από το ειδησεογραφικό τμήμα ώστε τοιουτοτρόπως να βγαίνουν στη δημοσιότητα ότι μόνο οι καναλάρχες επιθυμούν και διατάζουν.

Τα πάντα είναι γραμμένα και ελεγχόμενα ώστε να ευνοούνται οι ημέτεροι χρηματοδότες πολιτικοί και επιχειρηματίες.

Για να συναρπάσει και να προϊδεάσει το κοινό του ο παρουσιαστής, αρχίζει την εκπομπή του με σειρά εντυπωσιακών φράσεων, σαν να διαβάζει τίτλους από την πρώτη σελίδα εφημερίδας. Με λίγες φράσεις δίνει το πανόραμα της ειδησεογραφίας που θέλει να προτάξει και ακολούθως με το βλέμμα, τις χειρονομίες, την έκφραση του προσώπου, και τον τόνο της φωνής του, όσα λέγει τα εμπεδώνει στη σκέψη των ακροατών που ανυποψίαστοι για την αλήθεια ή το ψέμα, τα παίρνουν σαν δεδομένα και αληθή.

Είναι εκφωνητές των ειδήσεων κατάλληλα εκπαιδευμένοι με ταλέντο και ταπεραμέντο που με επιδεξιότητα γλιστρούν πίσω από γεγονότα που δεν επιθυμούν και τα επισκιάζουν, ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζουν και επιδεικνύον όσα αυτοί επιθυμούν. Δια της προσωπικότητας τους προσπαθούν να δημιουργούν δεσμούς φιλικούς με το ακροατήριό τους ώστε με εμπιστοσύνη να τους ακούουν. Προσπαθούν να είναι συζητήσιμοι και ανεπίσημοι. Μιλούν πράα και φιλικά, χρησιμοποιούν ενεργητική φωνή, χρόνο ενεστώτα, απλή σύνταξη, και τρέχουσα γλώσσα. Αποφεύγουν τους ιδιωματισμούς και προσπαθούν να μην φαίνονται εξυπνότεροι από τους καλεσμένους τους, διότι όσοι το παίζουν εξυπνότεροι, εντυπωσιάζουν κατ αρχάς, αλλά η διάρκεια της επιτυχίας του έχει σύντομη λήξη.

Την άμεση αυτή ενημέρωση λοιπόν, και την εξάρτηση που τοιουτοτρόπως δημιουργούν στους ακροατές, οι καναλάρχες τελικά την χρησιμοποιούν ως βήμα ελέγχου της εξουσίας και της κοινωνίας κατ επέκταση.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΝΕΠΟΤΙΣΜΟΣ, ΕΝΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΥΕΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Νεποτισμός είναι ο διορισμός και η παραχώρηση θέσεων και αξιωμάτων σε «δικούς ανθρώπους», είναι δηλαδή η εκμετάλλευση από κάποιον του αξιώματος και της θέσης που κατέχει για να προωθήσει συγγενικά ή άλλα πρόσωπα του περιβάλλοντός του σε θέσεις κι αξιώματα χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια.

Είναι η εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που δίνει σε κάποιον η εξουσία και η θέση που κατέχει για να εξασφαλίσει σε ημέτερους αξιώματα και δημόσιες θέσεις.

Είναι οι σκανδαλώδεις ενέργειες των πολιτικών παραγόντων που εξαγοράζοντας τα ΜΜΕ, καταφέρνουν να πρωταγωνιστούν στην πολιτική και οικονομική ζωή ελέγχοντας τους μηχανισμούς της εξουσίας.

Είναι ένα διαχρονικό πολιτικό φαινόμενο το οποίο έχει κοινωνικό αντίχτυπο με αρνητικές και όχι θετικές, εποικοδομητικές ή δημιουργικές επιπτώσεις.

Τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή, είναι γενικά παραδεκτό ότι επέτρεψαν ή και δίδαξαν οι εκάστοτε πολιτικοί που κυβέρνησαν τη χώρα που θέλοντας να συντηρήσουν την κομματοκρατία τους, κυβέρνησαν με νεποτισμό επιβάλλοντας λίστες διορισμών σε όλους τους τομείς.

Μη λαμβάνοντας υπ όψη τη θεμελιώδη αρχή ότι ένα σύστημα παράγει αποτέλεσμα ανάλογα από την ποιότητα των στελεχών του, προχώρησαν με Νεποτισμό εκμεταλλευόμενοι των αξιωμάτων τους στο διορισμό και στη παραχώρηση θέσεων σε «δικούς τους ανθρώπους» χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια.

Με τους «δικούς ανθρώπους» να διορίζονται από το εκάστοτε κυβερνών κόμμα στις ηγετικές θέσεις του κράτους, στις οικονομικές μονάδες, και στις κοινωνικές οργανώσεις, δημιούργησαν μια προνομιούχα ηγετική πολιτική και κοινωνική τάξη που κατέχοντας θέσεις κλειδιά στον κρατικό και κομματικό μηχανισμό, με την πρακτική του πολιτικού αποκλεισμού των ανεπιθύμητων, διολίσθησαν την πολιτική εκτρέφοντας πολιτικούς της μίζας και μετατρέποντας τους σε ανθρώπους της κλίκας και της διαπλοκής, διέφθειραν τα πάντα και επέτρεψαν σε εξωθεσμικούς παράγοντες να επέμβουν στην διακυβέρνηση καταπατώντας πλήρως τους Δημοκρατικούς θεσμούς και επιφέροντας με τον καιρό, την απόλυτη σήψη και την ηθική παρακμή.

Είναι δηλαδή ο Νεποτισμός ένα κοινωνικό και πολιτικό διαχρονικό φαινόμενο που ευνοεί την κατάληψη των θέσεων άσκησης εξουσίας από ημέτερους χωρίς προσόντα αντί των άξιων και κατάλληλων, με αποτέλεσμα την αναξιοκρατία, τη ρουσφετολογία, την καταρράκωση κάθε ηθικής αξίας και την κατάλυση της Δημοκρατίας.

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ

Για τη σημερινή τραγική οικονομική κατάσταση στην οποία ευρίσκεται ο τόπος μας, την περισσότερη ευθύνη φέρουν οι τράπεζες που την προκάλεσαν, καθώς και οι πολιτικοί που τις στήριξαν και συνεχίζουν να τις στηρίζουν εις βάρος των πολιτών.

Εξίσου όμως ευθύνη φέρουν και οι δημοσιογράφοι που ως τέταρτη εξουσία που ήσαν επιφορτισμένοι στην αληθή πληροφόρηση του κοινού, δεν έπραξαν το καθήκον τους, δεν φανέρωσαν τους ενόχους ούτε τους έκριναν, αλλά ούτε και τους κατέκριναν. Αντίθετα, προβάλλοντας τους μεν πολιτικούς και εγκωμιάζοντάς τους υπέρμετρα, τους βοήθησαν, ενώ τους κλέφτες τραπεζίτες τους άφησαν στο απυρόβλητο, καθώς πολλοί είχαν χρηματιστεί ή και συνεργαστεί με τα αφεντικά των μεγάλων εκδοτικών οίκων προς χάρην της διαφημιστικής πίττας.
Οι δημοσιογράφοι ασκούν ιερό λειτούργημα και πρέπει να είναι πολύ προσεχτικοί, διότι από τον τρόπο που πληροφορούν και από το μέτρο της αμεροληψίας που παρουσιάζουν τα γεγονότα και τα θέματα, δύνανται να κατευθύνουν ιδεοληπτικά και πολιτικά τους πολίτες. Είναι μια ευθύνη ίσως μεγαλύτερη από των ακαδημαϊκών, διότι διά της κριτικής τους επηρεάζουν την κοινή γνώμη και κατ' επέκταση τις αποφάσεις της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, καθιστώντας έτσι τους εαυτούς τους ως πραγματική τέταρτη εξουσία.
Δυστυχώς όμως παρακολουθούμε πολλούς από αυτούς να έχουν καταντήσει κατευθυνόμενοι και συνένοχοι του παγκόσμιου κεφαλαίου και των μεγάλων συμφερόντων που καταδυναστεύουν την ανθρωπότητα.
Κατάντησαν σήμερα δυστυχώς οι δημοσιογράφοι να θεωρούνται εξ ίσου μεγάλοι υπαίτιοι για τη σημερινή κρίση, γιατί στην πλειοψηφία τους διά της γραφής τους όχι μόνο δεν υποστήριξαν και δεν βοήθησαν στη βελτίωση των θεσμών, αλλά υπέθαλψαν το λαϊκισμό και δεν αντιτάχθηκαν ούτε πολέμησαν τις κακές εκείνες συμπεριφορές των κρατούντων, με αποτέλεσμα η σιωπή τους να επιτρέψει στους μιζαδόρους πολιτικούς, στους μπαγαπόντες τραπεζίτες και στους ξεπουλημένους δημόσιους υπαλλήλους, να κατασπαράξουν τον εθνικό μας πλούτο και να επιφέρουν τη σημερινή καταστροφή.
Οι εκδότες και δημοσιογράφοι υπηρέτες των οικονομικών συμφερόντων και της διαπλοκής, που προσδοκώντας ευνοϊκή μεταχείριση από την εξουσία και προσωπικό οικονομικό όφελος από τους τραπεζίτες και τους επιχειρηματίες, όλοι οι γνωστοί που παρελαύνουν στις συγκεντρώσεις και δεξιώσεις ίδιοι και αυτοί, ως άθλιοι κονδυλοφόροι, παρουσιάστηκαν σαν οι ειδικοί που με τις αναλύσεις και τα σχόλιά τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, πλέκοντας με εγκώμια τους πολιτικούς εκείνους που με την ανάδειξή τους θα τους επέφεραν κέρδη, ως αιώνιοι συμφεροντολόγοι κατάφεραν και χειραγώγησαν και έσυραν την κοινή γνώμη στην κατεύθυνση που εκείνοι ήθελαν.
Οι γνωστοί εκείνοι μεγάλοι δημοσιογράφοι που δεν είδαν ούτε άκουσαν τον πόνο και τη δυστυχία των χιλιάδων δυσπραγούντων πολιτών, εκείνοι που αποσιώπησαν τα σκάνδαλα για να προστατεύσουν τους προστάτες τους με αποτέλεσμα να δράσουν ανενόχλητοι, εκείνοι οι δημοσιογράφοι που περιφέρονται στα πολιτικά γραφεία με σκοπό να έχουν την εύνοια της εξουσίας, εκείνοι κατά τη γνώμη μου φέρουν εξίσου μεγάλη ευθύνη. 

ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΝΕΟΥΣ, ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΧΑΡΟΚΑΜΕΝΕΣ ΜΑΝΕΣ

Γραμμένο για τους νέους που χάνουν τη ζωή τους σε δυστηχήματα στους δρόμους όλο και περισσότεροι κάθε χρόνο.

Ήταν παιδιά τη μια στιγμή ζωντανά, την άλλη πεθαμένα, σκοτωμένα, αδικοχαμένα. Μόλις λίγο πριν, χαρούμενα κουβέντιαζαν για τα μεγάλα όνειρα της μικρής ζωής τους. Εκείνο το βράδυ θα  πήγαιναν βόλτα, πήγαν, μα δεν γύρισαν.

Και άφησαν τις χαροκαμένες μανάδες τους να κλαίνε αβάσταχτα, και να νιώθουν τον πόνο και σήμερα και αύριο και πάντα, έναν πόνο που θα τρώει τα σωθικά τους για όλη την υπόλοιπη μαύρη ζωή που θα τους μείνει.

Και στο κοιμητήριο κάθε σούρουπο γυναίκες, θυγατέρες, αδελφές, γιαγιάδες, αλλά κυρίως χαροκαμένες μανάδες, μαυροφορεμένες ανάβουν τα καντήλια, κλαίνε τον καημό τους και προσπαθούν να  ξαλαφρώσουν την ψυχή τους.

Το χρώμα του θανάτου που έχει απλωθεί παντού και τα μοιρολόγια που λένε θυμωμένες για το Χάρο που πήρε τα παιδιά τους, συνθέτουν μαύρο και άραχνο πονεμένο σκηνικό, εφιάλτη τρομερό που φέρνει βαθιά στις καρδιές τους έναν πόνο φοβερό, βαθύ και αδιάκοπο που αλαφιάζει το νού και κόβει την ανάσα.…

Και λέμε στους υπόλοιπους νέους που είναι ακόμα ζωντανοί, δέστε αυτές τις μάνες. Ο θάνατος είναι στιγμιαίος, έρχεται φεύγει, και γι αυτόν που φεύγει δεν μένει τίποτα. Ούτε πόνος, ούτε μαράζι. Ο πόνος ο μεγάλος ο αφόρητος και ο αβάσταχτος, είναι γι αυτούς που μένουν. Τους φίλους, τους συγγενείς, και τους αγαπημένους.

Αλλά κυρίως για τις μανάδες που ένας ανίκητος πόνος εφιάλτης τις κυριεύει χωρίς να τους επιτρέπει ανάσα ανακούφισης, και που συνθλίβει τη καθημερινότητα τους, παγιδεύει το μυαλό τους, λυγίζει το ηθικό τους και τους σκοτώνει τη ψυχή κάθε στιγμή.

Πρέπει λοιπόν οι νέοι να σκεφτούν αυτές τις μανάδες που τα όνειρα, οι ελπίδες και οι προσδοκίες που είχαν γι αυτούς, συνθλίβονται και κατακρημνίζονται εν μία στιγμή.

Διότι να ξέρουν, τα παιδιά πεθαίνουν μια φορά, οι μανάδες όταν χάνουν τα παιδιά τους πεθαίνουν κάθε μέρα…
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΠΩΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΕΙΤΑΙ Η ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

Προπαγάνδα είναι η παρουσίαση και μετάδοση ειδήσεων και μηνυμάτων δια μέσου των μέσων μαζικής επικοινωνίας κυρίως από κυβερνήσεις ή πολιτικές ομάδες με συγκεκριμένες κινήσεις, μεθόδους και τρόπους ώστε να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένους σκοπούς.

Σκοπός της προπαγάνδας δεν είναι να μεταδώσει τα γεγονότα, αλλά να αλλάξει δραστικά τις απόψεις των άλλων. Προσπαθεί να προϊδεάσει θετικά ή αρνητικά σε σχέση με κάποια ιδεολογική θέση, και όχι να παρουσιάσει την ίδια την θέση. Μεταδίδει τα μηνύματα έμμεσα ή άμεσα με τρόπο ώστε να προκαλεί ισχυρά συναισθήματα εκμεταλλευόμενη τις προκαταλήψεις και τις ιδεολήψεις του κοινού, στηριζόμενη σε μια φαινομενική ισορροπημένη ανάλυση των θεμάτων.

Τα μηνύματα της σύγχρονης προπαγάνδας περιέχουν αληθοφάνεια για να μην φαίνονται κραυγαλέα τα ψεύδη που προτάσσονται και σκοπό έχουν να ακουστούν σε όσο περισσότερα μέρη και όσο πιο συχνά γίνεται ώστε μέσω της επανάληψης να γίνουν πιστευτά.

Οι εργολάβοι των συνειδήσεων της σύγχρονης προπαγάνδας χρησιμοποιούν μια μεγάλη ποικιλία μεθόδων εξαπάτησης και χειραγώγησης της κοινής γνώμης εκ των οποίων κυριώτερες είναι:

• Η επιλογή μηνυμάτων για μετάδοση, και η πληροφόρηση του κοινού με συνειδητές παραλείψεις αποκρύβοντας όσες πληροφορίες δεν βολεύουν.

• Η γενίκευση των θεμάτων και η παράλειψη όσων σπουδαίων λεπτομερειών, προτάσσοντας σπουδαίους τίτλους και αποκρύβοντας το πραγματικό περιεχόμενο.

• Με την τακτική της καθυστέρησης ανακοινώσεων επιτυγχάνεται την απόκρυψη ειδήσεων που δεν βολεύουν, αφού δι αυτού του τρόπου δεν προλαβαίνουν οι υπεύθυνοι των ΜΜΕ να αντιδράσουν με ερωτήσεις και διασταυρώσεις.

• Με την τακτική της τμηματικής πληροφόρησης για κάποιο ζήτημα, επιτυγχάνεται ώστε να μην γίνεται αντιληπτή η πραγματική σημασία του θέματος.

• Η αντίθετη τακτική επίσης με καταιγισμό πληροφοριών έτσι που να μην προφταίνει ο δημοσιογράφος να τις ιεραρχήσει ανάλογα με τη σημασία τους, επιτυγχάνει την υποτίμηση της σπουδαιότητας του θέματος.

• Η τακτική της ασάφειας με διάδοση φανταστικών φημών μαζί με ψήγματα πραγματικών γεγονότων, έτσι που το κοινό να μη μπορεί να ξεχωρίσει τις αλήθειες από τις φήμες.

• Με την τακτική της έμφασης σε κάποιο μήνυμα που δεν ενοχλεί, ώστε να παγιδευτεί σ’ αυτό η κοινή γνώμη και να μην δοθεί προσοχή στην είδηση που ενοχλεί.

• Με την Γκαιμπελική μέθοδο που προτείνει  ότι ένα μεγάλο ψέμα γίνεται πιο πιστευτό από πολλά μικρά μαζί. Η τακτική της επανάληψης με σφυροκόπημα του ίδιου μηνύματος χιλιάδες φορές. O Γκαίμπελ έλεγε,

-Η Καθολική Εκκλησία στέκεται ακόμη γιατί επαναλαμβάνει τα ίδια πράγματα επί 2.000 χρόνια.

Είναι αληθεια ότι με την επανάληψη οι μάζες παθαίνουν μιθριδατισμό, δηλαδή ανοσία απέναντι σε άλλες ιδέες, ακόμη και σε ολοφάνερες αλήθειες.

• Η τακτική της αναστροφής και η απροκάλυπτη παραποίηση των γεγονότων όταν έρχονται τα δύσκολα.

• Η τακτική της μισής αλήθειας, με μερικές μόνον αλήθειες που η εξουσία βάζει δίπλα στα χειρότερα ψέματα, ώστε να τα κάνει πιστευτά. Η μισή αλήθεια είναι η χειρότερη μορφή ψεύδους.

• Η τακτική της επίθεσης στα αδύνατα σημεία του αντιπάλου, με στόχο την απόσπαση της προσοχής του κοινού με σκοπό τον ο εκφοβισμό τόσο αυτού όσο και αυτών που τον ακολουθούν.

Με όλες αυτές τις μεθόδους γίνεται φανερό ότι ελάχιστη εμπιστοσύνη μπορεί να έχει κανείς σε αυτούς που τις χρησιμοποιούν.

Οι πληροφορίες που δίνουν είναι τόσο μεθοδικά επεξεργασμένες που δύσκολα ο πολίτης μπορεί να βγάλει την ουσία τους.

Η προπαγάνδα με λίγα λόγια, είναι μια αθάνατη τέχνη και το σπουδαιότερο όπλο για την απόκτηση και τη διατήρηση πολιτικής δύναμης. Είναι το τρομερότερο όπλο στα χέρια εκείνων που ξέρουν να το χρησιμοποιούν. Όταν η ιδέα εισδύει στις μάζες την μετατρέπει σε υλική δύναμη που μετατρέπεται σε ανθρώπινη ενέργεια που κινεί την ιστορία

Η προπαγάνδα εν κατακλείδι χρησιμοποιείται για την ποδηγέτηση της κοινής γνώμης ώστε να εγκρίνει τις μεθόδους εκείνες των διαφόρων κέντρων εξουσίας ώστε,

Πρώτον να προστατεύονται τα οικονομικά συμφέροντα των ιδιοκτητών των ΜΜΕ και οι σχέσεις τους με τον δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα.

Δεύτερον η υπαρξιακή ανάγκη των ΜΜΕ να προσφέρουν στον διαφημιστή ένα όσο γίνεται μεγαλύτερο κοινό με σημαντική αγοραστική δύναμη, δεκτικό στα μηνύματά τους.

Και τρίτον να διασφαλίζεται η εξάρτηση των ΜΜΕ από τις επίσημες πηγές πληροφόρησης.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ (μια μελέτη μου για να πάρω το δίπλωμα μου της δημοσιογραφίας)

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΤΗΛΕΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΣ

Η τηλεόραση επηρεάζει αποφασιστικά τη ζωή του ανθρώπου, την εξέλιξη της κοινωνίας και τη διαμόρφωση της παγκόσμιας οικονομίας και πολιτικής.

Τα σήριαλ, οι σαπουνόπερες και τα ζωντανά σόου δένονται με μια πρωτοφανή διαφημιστική θεομηνία και κατασκευάζουν ανθρώπινα όντα κουρδισμένα να σκέπτονται λιγότερο και να αγοράζουν περισσότερο. O κοινός πολίτης ομαδοποιείται, μαζικοποιείται, απονευρώνεται, μιμείται τους τηλεοπτικούς ήρωες, και χάνει χωρίς να το καταλαβαίνει την ικανότητα του λόγου, της σκέψης και της δράσης. Η φιλοσοφία των τηλεοπτικών παραγωγών, είναι ότι όσο ο άνθρωπος γίνεται αγέλη και μάζα, τόσο ευκολότερα τους πουλούν αυτά που θέλουν, δηλαδή τόσο ευχερέστερα περνάνε τα πολιτικά, ιδεολογικά και κυρίως καταναλωτικά μηνύματά τους.

Από την άλλη μεριά η τηλεόραση προσφέρει άμεση ενημέρωση και αποτελεί βήμα ελέγχου της εξουσίας τόσο πιο αποτελεσματικό όσο αγριότερος είναι ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα κανάλια.

Οι παρουσιαστές των ειδήσεων στα κανάλια παίζουν σημαίνοντα ρόλο στο χειρισμό της επικαιρότητας, αν και δεν είναι εκείνοι που επιλέγουν και ιεραρχούν τις ειδήσεις.

Οι άνθρωποι αυτοί που είνει έμπειροι δημοσιογράφοι με θητεία στον γραπτό Τύπο οι περισσότεροι, δεν βλέπουν τα γεγονότα παρά μόνον μέσα στο στούντιο όπου ζουν ερμητικά κλεισμένοι αρκετές ώρες της μέρας και της νύχτας. Παρουσιάζουν κατευθείαν στη μικρή οθόνη τις πληροφορίες που πήραν σε πακέτο από το ειδησεογραφικό τμήμα, αφού πρώτα τις μελετήσουν προσεκτικά. Όταν τις εκφωνούν, κατευθύνουν τους ρεπόρτερς που βρίσκονται στη σκηνή των γεγονότων όπως ο μαέστρος τους μουσικούς του με απόλυτη προσήλωση στο χρόνο, το ίδιο ακριβώς κάνουν και με τους καλεσμένους, όσο σπουδαίοι κι αν είναι.

Για να κατασκευασθεί μια τηλεοπτική εφημερίδα διάρκειας 30 λεπτών, χρειάζεται προεργασία 2-3 ωρών. Τα πάντα είναι γραμμένα. Για να συναρπάσει και να προϊδεάσει το κοινό του ο παρουσιαστής, αρχίζει την εκπομπή του με σειρά εντυπωσιακών φράσεων, σαν να διαβάζει τίτλους από την πρώτη σελίδα εφημερίδας. Με λίγες φράσεις δίνει το πανόραμα της ημέρας, ανοίγοντας έτσι την όρεξη για παρακάτω.

O παρουσιαστής είναι όπως ακριβώς τον βλέπει ο φακός. Το βλέμμα του, οι χειρονομίες του, η έκφραση του προσώπου του, προστιθέμενα στον τόνο της φωνής του, δίνουν την προσωπικότητά του, αυτή που δείχνει και ο ίδιος στην καθημερινή του ζωή.

Για να πετύχει στη δουλειά του χρειάζεται ταπεραμέντο, ισχυρή μνήμη και αρκετή επιδεξιότητα ώστε να μπορεί να γλιστρά πίσω από τα γεγονότα και να μην τα επισκιάζει. 

Έχει δεσμό με το ακροατήριό του και με την ώρα εκπομπής. Γι’ αυτό και προσπαθεί να είναι συζητήσιμος και ανεπίσημος. Μιλά όπως στους φίλους του, χρησιμοποιεί ενεργητική φωνή, χρόνο ενεστώτα, απλή σύνταξη, τρέχουσα γλώσσα. Και αποφεύγει τους ιδιωματισμούς και τις εξυπνάδες. Όποιος προσπαθεί να το παίξει εξυπνότερος από τους καλεσμένους του, εντυπωσιάζει κατ αρχάς, αλλά η διάρκεια της επιτυχίας του έχει σύντομη λήξη.

ΚΥΡΙΑΟΣ ΤΑΠΑΟΥΔΗΣ

ΤΟ ΡΟΥΣΦΕΤΙ ΜΙΑ ΕΝΝΟΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΠΕΤΣΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ

Η λέξη Ρουσφέτι αναφέρεται στην πρακτική της αναξιοκρατικής εύνοιας κάποιων ατόμων εις βάρος άλλων με σκοπό την εξαγορά υπηρεσιών και αποκόμιση οικονομικού οφέλους. Είναι επίσης η χαριστική παροχή και εξυπηρέτηση, που προσφέρουν πολιτικοί και κόμματα  σε ψηφοφόρους με αντάλλαγμα την εύνοιά τους και την υποστήριξή τους.

Μεγάλο μέρος των πολιτών  επικρίνει το ρουσφέτι και αυτους που το χρησιμοποιούν.

Ταυτόχρονα ωστόσο το ζητάει. Και κατά περιστάσεις, το απαιτεί. Ευνοεί και ψηφίζει τους πολιτικούς που το προσφέρουν και παράλληλα τιμωρεί και καταψηφίζει όσους το αρνούνται και δεν το τιμούν. Ακόμα ταυτόχρονα δεν διστάζει να το κατηγορεί και να επιρρίπτει ευθύνες στους πολιτικούς που το χρησιμοποιούν και να ισχυρίζονται ότι αυτοί είναι οι αίτιοι για την μεγαλη αναξιοκρατία που επικρατεί και κατ επέκταση οι αίτιοι των δεινών του λαού που προέρχονται από το ρουσφέτι.

Τα ποσοστά των μεγάλων κομμάτων οφείλονται συνήθως σε αυτήν την τακτική. Και γιατί να μην είναι μεγάλα αφού καταφέρνουν να κάνουν τα θελήματα πολλών ψηφοφόρων; Κατά καιρούς έχουμε ακούσει για τους μεν που διώχθηκαν για να πάρουν την θέση τους οι δε.

Ύστερα λενε ότι δεν έχει ο τόπος σωτηρία, και ότι για όλα φταίνε τα κόμματα. Εγώ λέω ότι ο τόπος δεν έχει σωτηρία γιατί φταίνε οι άνθρωποι, ο απλός λαός που έμαθε να ζητά μήπως και πάρει ρουσφέτι, που έμαθε να σκύβει και να μην διαμαρτύρεται μήπως και δεν πάρει ρουσφέτι. Αντί να τους κρίνει και να τους κατακρίνει, να τους τιμωρεί και να μην τους ψηφίζει, δυστυχώς κάνει το αντίθετο. Ζητά ρουσφέτι, απαιτεί ρουσφέτι, και όποιος προσφέρει περισσότερο, τον επιβραβεύει περισσότερο.

Είναι δυστυχώς το ρουσφέτι μια έννοια που είναι στο πετσί του Έλληνα, που το ζητεί και το συντηρεί. Που ξέρει ότι είναι βασική αιτία δεινών, αλλά σκάφτεται ότι προσωπικά ο ίδιος το δικαιούται εις βάρος των άλλων, είναι έτσι που το ίδιο πιστεύουν όλοι και μ αυτό τον τρόπο παίρνει μεγάλες διαστάσεις, όλοι το αποζητούν, όλοι το χρησιμοποιούν, και στο τέλος δυστυχώς κερδίζουν οι λίγοι εις βάρος των πολλών, και στο τέλος το τίμημα το πληρώνει ολόκληρος ο λαός και ολόκληρο το Έθνος.

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟΥΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ

Ακούω στα καφενεια και στις πλατείες τους απογοητευμένους, τους απελπισμένους και τους αγανακτισμένους πολίτες που δεν πιστεύουν πια στα μπλε και κόκκινα συνθήματα, τα κομματικά λάβαρα και τα πανό, τις γραμμές των κομμάτων και τους ψεύτικους φωστήρες, βλέπω στα μάτια τους θλίψη, πίκρα, απόγνωση, βλέπω τα θρυμματισμένα τους όνειρα.

Βλέπω αυτήν την  αγανάχτηση στους ανθρώπους η οποία προκύπτει κυρίως όταν υπάρχει φτώχια και καταπίεση.

Στον τόπο μας η οικονομική κρίση έχει φτάσει στα όρια, το 50% του πληθυσμού, όλοι δηλαδή οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα δυσπραγούν, και αντί να βλέπουμε περισυλλογή από τους κρατούντες, τους παρακολουθούμε να εχουν μια ατολμία να επέμβουν για να διορθώσουν τα κακώς έχοντα. Εξ όσων Ιδιωτικών υπαλλήλων έτυχε να εχουν ακόμα τες δουλειές τους, οι μισθοί τους εχουν μειωθεί κατά 40% περιπου, αλλά καμιά συντεχνία δεν αντέδρασε, ούτε φώναξε για τα συμφέροντα τους σε αντίθεση με τα όσα πράττουν για τους δημοσίους υπαλλήλους με τους παχουλούς μισθούς.

Η οικονομία της Κύπρου είναι πολύ μικρή, έτσι που τα προβλήματα διορθώνονται εύκολα και απλά. Είναι φανερό ότι τον πλούτο του κράτους τον νέμονται οι δημόσιοι υπάλληλοι. Οι ίδιοι το γνωρίζουν, και όλοι τους δεν φέρουν ένσταση στη μείωση των απολαβών τους εάν αυτό σημαίνει τη σωτηρία της πατρίδας μας. Όλοι ακόμα γνωρίζουν ότι με μια μείωση κατά 25% των απολαβών τους, όλα διορθώνονται.

Το πρόβλημα που προκύπτει στη λύση του προβλήματος, είναι ως συνήθως ότι συμβαίνει στους Έλληνες, δηλαδή οι σπουδαίοι αρχηγοί μας. Που δεν τολμούν να προχωρήσουν σε τομές, που φοβούνται τους αρχηγίσκους των συντεχνιών, που τάσσονται με τους έχοντες αντί με το λαό, μόνο γιατί φοβούνται ότι θα χάσουν ψήφους..
Ποιος θα διορθώσει όμως τον τόπο από το άγος και την αδικία που προκάλεσαν οι κατά συρροή  μικροί και μεγάλοι άρχοντες του λαού; Αυτους που ο λαός εμπιστεύτηκε να κυβερνούν, να ψηφίζουν νόμους, και να διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα και να προστατεύουν τους αδύνατους;

Τη δημοκρατία μας, απέδειξαν όλες οι κυβερνήσεις από την ίδρυση της, ότι δεν μπορούν να την διαφυλάξουν, ούτε να την εμπεδώσουν. Είχαμε κατά καιρούς πολλές ευκαιρίες για διάσωση του τόπου μας, και άλλες πολλές για να καταστούμε ένας λαός εν συνεχή ευημερία και πρόοδο. Οι κοντόφθαλμοι πολιτικοί και τα κόμματα όμως, επέτρεψαν με την ανοχή τους και τες ενέργειες τους να υπάρχουν και να δρούν σε όλα τα επίπεδα της Κυπριακής ζωής οι κλίκες και οι ημέτεροι, με αποτελεσμα να ευρισκόμαστε σήμερα στη δεινή και επικίνδυνη θέση σαν ένας λαός καταδικασμένος χωρίς οράματα και προοπτικές.

Μπορούμε άραγε να αναστήσουμε και να κάνουμε καλύτερη αυτήν την λαβωμένη δημοκρατίας μας; Να απαλλαγούμε από τους Μικρούς πολιτικούς, να βρούμε νέους αρχηγούς όπως τον Βενιζέλο, τον Τσε και τον Λένιν; Να ξαναχτίσουμε τη καημένη και χρεοκοπημένη μας πατρίδα, να νιώσουμε υπερήφανα που είμαστε Έλληνες, να βάλουμε τέλος στην ασύδοτη κομματοκρατία και στα άσυλα των ισχυρών, και την εκμετάλλευση των αδυνάτων;

Δεν είναι λογικό, ούτε επιτρεπτό να επιτρέψουμε τη συνέχιση αυτής της κατάστασης.

Είμαστε ένας Λαός ικανός, μια επιτυχημένη κοινωνία που μπορεί να εμπεδώσει μια γνήσια δημοκρατία, μέσα από την οποία να ξεπηδήσουν οι λαϊκοί εκείνοι ηγέτες που θα είναι εμπνευσμένοι αρχηγοί, που θα συνενώννουν αντί να διαιρούν, και που θα οδηγήσουν το λαό σε μια νέα καλύτερη εποχή.

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟΥ

Ραγιάδες ονομάζονταν κυρίως οι υπόδουλοι Έλληνες που είχαν νοοτροπία και  πνεύμα δουλοφροσύνης, υποτακτικότητας, υποταγής και αποδοχής της δουλείας και της εξάρτησης τους στους Οθωμανούς κατακτητές

Η λέξη έχει Αραβική προέλευση και υπονοεί κοπάδι, και την χρησιμοποιούσαν

οι Τούρκοι περιφρονητικά και απαξιωτικά για τους υπόδουλους λαούς εννοώντας ότι είναι σκλάβοι και ότι θα έπρεπε υποχρεωτικά να τους προσκυνούν και να τους πληρώνουν χαράτσι.

Οι Ραγιάδες είχαν ελάχιστα δικαιώματα και υπόκεινταν σε φοβερό φόρο αίματος, το λεγόμενο παιδομάζωμα κατά το οποίο μάζευαν τα μικρά παιδιά και τα εκπαίδευαν να μισούν τους ομόθρησκους τους και να τους καταδιώκουν και να τους σκοτώνουν λυσσαλέα, μέχρι τους ίδιους τους γονιούς τους.

Τα τετρακόσια χρόνια που έμειναν υπό τον ζυγό των Τούρκων οι Έλληνες, ίσως κόλλησαν την νοοτροπία του Ραγιά, αφού ύστερα από την απελευθέρωση βλέπουμε τους ανθρώπους να σιωπούν και να μένουν κυριολεκτικά αδρανείς στη συμπεριφορά των σημερινών εξουσιαστών κυβέρνησης, Βουλής και κομμάτων.

Το μυστικό της επιτυχίας των Τούρκων κατακτητών να καταντούν τους υπόδουλους λαούς σε Ραγιάδες, ήταν η συνεργασία τους με τους ντόπιους πρόθυμους προεστούς, που τους χρησιμοποιούσαν για να κρατούν φοβισμένους και σε αδράνεια τους λαούς.
Αυτοί λοιπόν οι ντόπιοι πρόθυμοι προεστοί συνεργάτες του εχθρού, είναι οι συνεχιστές της εξουσίας μετά την απελευθέρωση των λαών. Μετά την εισαγωγή στον τόπο μας του Αγγλικού ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος έχοντας ήδη την εξουσία και τον πλούτο καθώς και τη μόρφωση, ανέλαβαν την διακυβέρνηση φροντίζοντας η εξουσία να μεταλλάσσεται μεταξύ τους, δημιουργώντας τα λεγόμενα τζάκια ώστε καμιά πιθανότητα να μην έχει άλλος να τους αντικαταστήσει. Αν καμιά φορά κάποιος το κατόρθωνε, έβρισκαν τρόπο να τον διαβάλουν, να τον εξευτελίσουν, να τον αποπέμψουν ή και να τον σκοτώσουν.

Επειδή όμως αυτοί οι άνθρωποι το μόνο που ήξεραν να κάνουν ήταν διαμεσολάβηση και ρουσφέτι, δημιούργησαν έναν κρατικό μηχανισμό από ημέτερους κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους, προκειμένου να θέσουν τον λαό σε θέση Ραγιαδισμού ώστε να εξαρτάται απόλυτα από αυτούς, και με τη μέθοδο του ρουσφετιού ακόμα και για μια απλή ιατρική εξέταση στα Νοσοκομεία, να έχουν τη δυνατότητα να τους εκμεταλλεύονται.

Μετά την διαχώριση του λαού από τους κρατούντες και τη βοήθεια των κομμάτων σε δυο τάξεις, στους ημέτερους οι οποίοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι που νέμονται τον κρατικό πλούτο και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι που είναι οι φτωχοί και οι άνεργοι, σε πενηνταδύο χρόνια Κυπριακής δημοκρατίας φτάσαμε στα σημερινά οικονομικά χάλια και αδιέξοδα, και κατάντησαν τον φτωχό σπαραζόμενο οικονομικά λαό να παρακαλεί να μπούμε στη στήριξη της Ευρωπαϊκής ένωσης, μήπως με αυτό τον τρόπο επανέλθει η τάξη.
Ενώ οι πολίτες θα έπρεπε να αντιδρούν και να κατέρχονται σε δυναμικές διαδηλώσεις εναντίον της Τρόικα, τους παρακολουθούμε να είναι άνεργοι, να πεινούν να είναι εξαθλιωμένοι, αλλά δυστυχώς να σιωπούν και να μην αντιδρούν.

Το χειρότερο είναι  ότι στις ερχόμενες εκλογές, όλοι σχεδόν ανεξαιρέτως θα ψηφίσουν ένα από τα ίδια, με αποτέλεσμα η ίδια κατάσταση να επαναληφθεί, δηλαδή οι επιτήδειοι πολιτικάντηδες να συνεχίσουν να ελέγχουν το λαό σε ένα περιβάλλον σκλαβιάς, χωρίς να μπορεί ο δύσμηρος αυτός λαός να αντιληφθεί ποιος τον κρατάει δέσμιο και τον εκμεταλλεύεται.
Είναι δυστυχώς το σύνδρομο του Ραγιαδισμού που κυρίευσε το πνεύμα του Έλληνα. Είναι ένα είδος εμπέδωσης και αποδοχής στο νού του ανθρώπου μιας άλλης σκλαβιάς

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΡΑΓΙΑΔΕΣ

Ο απλός λαός έχει μάθει πως ζωή χωρίς ρουσφέτι δεν γίνεται. Του έχει γίνει βίωμα, το πιστεύει και το γυρεύει. Φυσικά παραδέχεται πως είναι λάθος, όταν όμως το ζητούν άλλοι. Όταν διενεργείται για τον ίδιο το δικαιολογεί ως κληροδότημα των προγόνων του.

Ναι, εδώ θέλω να καταλήξω στους προγόνους μας, που για χιλιάδες χρόνια ως ανελεύθεροι και υποταγμένοι έμαθαν να σκύβουν το κεφάλι και να παρακαλούν για το αυτονόητο. Κατάφεραν να εμπεδώσουν το ρουσφέτι ως επίτευγμα, κατάφεραν να το αναγάγουν ως πρώτιστη ανάγκη για την καλυτέρευση της ζωής του. Ενσωματώθηκε στο DNA του καθενός και υποβόηθησε τα μέγιστα στη χαλάρωση των αντιστάσεων. Πίστεψε ο πολίτης πως με τη δουλικότητα και το προσκύνημα επιτυγχάνει το στόχο του. Αυτό συνέβαινε παντοτινά, και μια λογική εξήγηση, είναι η καταπίεση και ο εξαναγκασμός που δέχονταν οι Ελληνικοί πληθυσμοί από τους αιώνιους κατακτητές της νήσου. Όμως τώρα, γιατί συμβαίνει αυτό; Δεν έχουμε κατακτητές να μας εξαναγκάζουν να τους προσκυνούμε. Αντί λοιπόν αυτούς, τώρα ο Έλληνας εκλιπαρεί το κάθε κόμμα και τον κάθε βουλευτή ή πολιτικάντη για ρουσφέτι. Για οποιοδήποτε ρουσφέτι. Για μια απλή θέση εργασίας, για ιατρική περίθαλψη, ακόμα και για έκδοση κυβερνητικών πιστοποιητικών.

Συνήθισε να ζητά ρουσφέτια και μετά να κατηγορεί την κοινωνία και τα κόμματα, για την αδικία που υπάρχει. Αρέσκεται να ρίχνει τις ευθύνες στους πολιτικούς και σε οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό του, χωρίς να παραδέχεται πως έμμεσα αυτός ευθύνεται που τους υποστηρίζει και τους αναδεικνύει στις θέσεις τους. Φτάνει να επιτύχει το συμφέρον του, και δεν ενδιαφέρεται αν το έχει αποκτήσει εις βάρος άλλων, χωρίς να νοιάζεται για την αδικία και τα αίσχη που συμβαίνουν στους διπλανούς του.

Είναι ραγιάς γιατί με ένα ξεροκόμματο που του προσφέρουν, δεν αντιδρά στις αδικίες γύρω του. Γιατί βλέπει τη χώρα του να πτωχεύει κυρίως ένεκα του ρουσφετιού, και ακόμα επιμένει να το αποζητά. Γιατί αποποιείται τις δικές του ευθύνες και τις ρίχνει στους πολιτικούς.

Είναι ραγιάς γιατί για το δικό του καλό, καταπατά κάθε έννοια δικαίου, αξιοκρατίας και ισονομίας έναντι των άλλων.

Οι διάφοροι κατακτητές βρήκαν ένα εύκολο τρόπο για να έχουν τους υπόδουλους Έλληνες υπάκουους. Τους έδιναν ψίχουλα δια του ρουσφετιού, έτσι που τους έκαναν να πιστεύουν ότι παραμένοντας ήσυχοι, είχαν «μέσον». Έτσι με τον καιρό εκπαίδευσαν τους πολίτες να είναι υπάκουοι και φρόνιμοι Ραγιάδες. Και έμαθαν οι ραγιάδες Έλληνες, με ένα ξεροκόμματο να αποδέχονται τη σκλαβιά και τη μιζέρια.

Το κύριο ερώτημα όμως ακόμα παραμένει. Πως ύστερα από 55 χρόνια ελευθερίας και δημοκρατίας, ισχύει το ίδιο; Πως ακόμα ο Κυπριακός λαός μετά τη μεγάλη οικονομική πτώχευση μένει σιωπηλός χωρίς αντίδραση; Πως ακόμα ψηφίζει τους ίδιους, αυτούς που ονομαστικά προκάλεσαν τόση μεγάλη καταστροφή; 

Η απάντηση είναι εύκολη. Όλα τα κόμματα, όλοι οι πολιτικοί, όλοι οι βουλευτές και οι ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι που τους βοηθούν, καλά γνωρίζουν πόσο ευάλωτος είναι ο λαός στο ρουσφέτι, και πόσο εύκολα παρασύρεται με αυτό, ώστε με υποσχέσεις και ψίχουλα που τους δίνουν, τους έχουν ραγιάδες γονατισμένους να τους εκλιπαρούν, να τους υποστηρίζουν και να τους ψηφίζουν.

Δυστυχώς, αυτή είναι η μοίρα αυτού του λαού και το μέλλον του προδιαγεγραμμένο.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΞΥΠΝΑ ΚΑΥΜΕΝΕ ΛΑΕ, ΞΕΠΟΥΛΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΟΥ

Το αποτέλεσμα της πρώτης γεώτρησης στο οικόπεδο ΟΝΑΣΑΓΟΡΑΣ δείχνουν πως δεν εντοπίστηκαν εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα λέει ανακοίνωση η της ΕΝΙ-KOGAS.

Εμένα μου είναι πολύ δύσκολο να το πιστέψω. Με την ανεπτυγμένη σημερινή τεχνολογία που όλα τα γνωρίζουν εκ των προτέρων τι κρύβεται στα βάθη της γης, δεν είναι δυνατόν οι μεγαλο εταιρίες που διοικούν τον κόσμο ολόκληρο να ξόδεψαν τσάμπα 100 εκατομμύρια.

Γι αυτό λέω εγώ, πως μας δουλεύουν ψιλό γαζί, και το ζήτημα είναι πολιτικό. Όλα γίνονται για να ετοιμάσουν το κόσμο να δεχτεί να περάσει ο αγωγός από την Τουρκία με πρόσχημα πως δεν είναι αρκετοί οι υδρογονάνθρακες μας για να φτιάξουμε τερματικό.

Όμως η Κύπρος, κάθεται στα πιο πλούσια κοιτάσματα, πιο πλούσια και από το Κατάρ. Αυτό λένε οι ειδικοί, παρ όλα αυτά οι πολικοί φωστήρες μας (δυστυχώς υπό την ανοχή όλων των κομμάτων) σε μια προσπάθεια τους να παίξουν το παιχνίδι που τους όρισαν οι πάτρωνες τους, κοροϊδεύουν ασύστολα τον κοσμάκη και ετοιμάζονται να ξεπουλήσουν την ίδια την πατρίδα τους.

Είναι φανερό πως την πτώχευση της οικονομίας της Κύπρου την δημιούργησαν οι ίδιοι αυτοί κύκλοι, οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού, με μόνο στόχο να μετρήσουν τις αντιδράσεις του λαού για να δουν αν θα τους ανεχτεί και στο ξεπούλημα του φυσικού μας πλούτου.

Είναι φανερό πως μας πήραν είδηση και με γελοίες δικαιολογίες περί σωτηρίας της Εθνικής οικονομίας, πτωχεύουν το λαό για να σώσουν τις τράπεζες. Που αντί να τις αφήσουν να κλείσουν και να γλυτώσουν έτσι όλοι οι χρεώστες, πάση θυσία πασκίζουν να τις σώσουν, με δικαιολογία πως αν έκλειναν θα ήταν υποχρεωμένο το κράτος να αποζημιώσει τους καταθέτες μέχρι τις 100 χιλιάδες. Όμως αλήθεια, πως μας κοροϊδεύουν οι βουλευτές;. Κάλλιστα θα μπορούσαν όπως ψήφισαν νόμο για την μεγάλη κλεψιά το κούρεμα, να ψηφίσουν καινούργιο νόμο για να μην αποζημιώσουν τους καταθέτες. Διότι, ούτε η μερική προστασία των ολίγων καταθετών θα έπρεπε να μετρά, αλλά θα έπρεπε να λάβουν υπόψη την ολότητα του λαού που χρωστά στις τράπεζες. Θα έπρεπε ως νέοι Περικλείς, να εισάξουν νέα σεισάχθεια, γλυτώνοντας τοιουτοτρόπως το σύνολο του λαού. Αλλά γιατί να το πράξουν; Ποιος είδε πολιτικούς να έχουν συνείδηση; Ποιος είδε πολιτικούς να τολμούν, ή να μην είναι εξαρτώμενοι από πάτρωνες και ξένες δυνάμεις;

Και ώ φευ, ο αγαθός λαός που μόνο όλα να τα υπομένει γνωρίζει, με στωικότητα περιμένει την οικονομική εξόντωση του με μόνη διαμαρτυρία να κλαψουρίζει στα καφενεία, ή να προβαίνει σε αυτοκτονίες. Που αντί να επαναστατήσει, σκύβει το κεφάλι και ξαναψηφίζει τους ίδιους.

Φτάνει πια δύσμοιρε λαέ, φτάνει πια να μένεις βλάκας, γιατί έχεις γίνει μεγάλος βλάκας, έχεις καταντήσει ένας λαός βλάκας.

Ξύπνα κακόμοιρε λαέ, όλοι οι πολιτικοί σε εμπαίζουν, όλοι είναι ταγμένοι στη δήθεν πολιτική του ρεαλισμού, με μοναδικό σκοπό να σε εξαπατήσουν.

Εγερθείτε άπαντες και σκεφτείτε ορθολογιστικά, ακροαστείτε τον κίνδυνο. Μην εμπιστεύεστε πλέον τα κόμματα. Μην εμπιστεύεστε τα ΜΜΕ. Μην εμπιστεύεστε τους ειδικούς προπαγανδιστές που παρείσφρησαν στα μέσα δικτύωσης. Όλοι είναι μαριονέτες, όλοι παίζουν το παιχνίδι του μεγάλου Κεφαλαίου.

Πού είναι σήμερα οι επαναστάτες και λαλίστατοι Κουμουνιστές; Γιατί σιωπούν; Γιατί με την ανοχή τους επιτρέπουν στο φασισμό να επιβάλλει ανθελληνικά σχέδια;

Όμως όλοι πρέπει να γνωρίζουν πως η ιστορία δεν χαρίζεται, όλους αυτούς θα τους γράψει με μελανά χρώματα και θα τους ονομάσει προδότες της πατρίδας. Μαζί τους όμως, ίδιες ευθύνες θα αποδώσει και στο λαό που με τη σιωπή του, που με τη μη αντίδραση του, επέτρεψε σε μια χούφτα μειοδοτών να ασελγήσει πάνω τους. Διότι, περί αυτού πρόκειται. Διενεργείται μια ασέλγεια τεραστίων διαστάσεων πάνω σου κακόμοιρε λαέ. Γι αυτό σήκω από την καρέκλα σου, σήκω από τη μιζέρια σου, στάσου ολόρθος και βροντοφώναξε, ΦΤΑΝΕΙ ΠΛΕΟΝ.

Μην μένεις χαμερπής, μην ανέχεσαι άλλο να σε εξευτελίζουν. Ανασήκωσε το κορμί σου, ύψωσε τη φωνή σου, βροντοφώναξε τη διαμαρτυρία σου...

Υ.Γ. Αυτή τη διακήρυξη την έστειλα σε όλες τις εφημερίδες, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως καμιά ίσως δεν θα τη δημοσιεύσει, καθώς όλα τα ΜΜΕ είναι δυστυχώς ξεπουλημένα που μοναδικό σκοπό έχουν να παραπλανούν και να ετοιμάζουν τη κοινή γνώμη να δέχεται τα πάνδινα κακά που του ετοιμάζουν.

ΣΑΒΒΑΣ ΒΕΡΓΑΣ ΚΑΙ ΟΧΛΟΚΡΑΤΙΑ

Ορισμός του Όχλου: Μόνος του μπορεί κάποιος να είναι ένας καλλιεργημένος άνθρωπος, στον όχλο όμως γίνεται ενστικτωδώς βάρβαρος. Από τη στιγμή που συνενώνεται ορισμένος αριθμός ζωντανών όντων, είτε πρόκειται για κοπάδι ζώων ή για όχλο ανθρώπων, τοποθετούνται από ένστικτο υπό την εξουσία ενός αρχηγού δηλαδή ενός δημαγωγού. Οι δημαγωγοί προέρχονται κυρίως από νευρωτικούς και ανισόρροπους που αγγίζουν τα όρια της παραφροσύνης. Συχνά είναι ικανοί ρήτορες που επιδιώκουν μόνο τα προσωπικά τους συμφέροντα και ζητούν να πείσουν τον όχλο, κολακεύοντας τα ταπεινά του ένστικτα.

Παρακολουθώ στις εφημερίδες, στα ραδιόφωνα στις τηλεοράσεις και στο facebook να κατηγορείται με μανία και επί μακρόν ο δήμαρχος της Πάφου Σάββας Βέργας με απαράδεκτες φράσεις και ύβρεις σε βαθμό ως οι κατήγοροι να έχουν κυριευτεί από αμόκ. Παρακολουθώ επίσης τον κόσμο να έχει μετατραπεί σε όχλο και χυδαία να βρίζει και να κατηγορεί τον δήμαρχο χωρίς αναστολές.

Βλέπω το περισσό θράσος ορισμένων πολιτικών και πολιτών που με την συμπεριφορά τους καταρρακώνουν θεσμούς και αρχές και κατηγορούν κάποιον χωρίς αποδεικτικά στοιχεία που να προέρχονται από τη δικαιοσύνη. Βλέποντας τα πολιτικά κόμματα που θα έπρεπε με πάθος να προασπίζονται τη δικαιοσύνη, να καλούν τον Σάββα Βέργα να παραιτηθεί πριν δικαστεί, μου προκαλούνται ερωτήματα απλά. Γιατί τον πιέζουν να παραδεχτεί ενοχή με την παραίτηση του; Μήπως τον φοβούνται και δεν τον θέλουν στο πολιτικό προσκήνιο; Γιατί δεν τον κρίνουν με πολιτικούς όρους, παρά μόνο χωρίς αποδείξεις επιμένουν στην ενοχή του; Μήπως γιατί σαν δήμαρχος ξέρει ποιοι έχουν παρανομήσει και προσπαθούν να του εκθέσουν κατηγορίες πρώτοι αυτοί οι οποίες όμως δεν ευσταθούν;

Είναι τρανή απόδειξη πως τίποτα δεν ευσταθεί, εφόσον μετά τον μεγάλο σάλο εναντίον του που ενορχηστρωμένα δημιούργησαν, μετά που η αστυνομία τον συνέλαβε, μετα την άρση του απορρήτου από τις τράπεζες, τίποτα δεν ανακάλυψαν, και για να μην γελοιοποιηθούν, άκουσον, άκουσον, τον παραπέμπουν για συνεργεία στα απειλητικά μηνύματα που κάποιος άλλος έκανε και γνωρίζουμε ποιος, ή ποια.

Πιστεύω ότι πρώτα απ όλα έπρεπε να κατηγορηθούν και να δικαστούν όσοι διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις παρασύροντας τον κόσμο που ως πρόβατα μετατρέπεται σε όχλο και άγρια θηρία που θέλουν κάποιο, το όποιο θύμα, να το κατασπαράξουν για να βγάλουν από μέσα τους τα άγρια ένστικτα τους.

Έχουν συμβεί πολλά κακά, και πρέπει οι ένοχοι να τιμωρηθούν. Όμως ο λαός – όχλος πρέπει να μάθει να σέβεται κατ αρχάς τους θεσμούς της δικαιοσύνης, πρέπει ύστερα να μην παρασύρεται από τον κάθε δημαγωγό που χωρίς ατομικό ή πολιτικό κόστος και εκ του ασφαλούς κατηγορεί για να φαίνετε ο ίδιος δίκαιος και σωστός, πρέπει κυρίως να μην παρασύρονται οι πολίτες ο ένας από τον άλλο και δια μέσου των καφενείων και των πλατειών να δημιουργούν ομάδες όχλου και οι ίδιοι να συμπεριφέρονται ως τέτοιοι.

Ορισμένοι πολιτικοί θέλοντας να απαξιώσουν κάποιον για αλλότριους δικούς τους σκοπούς, χρησιμοποιούν κάποιους που εν συνηδήσει παίζουν το παιχνίδι τους, και άλλους που ασυνείδητα και παρασυρμένοι πράττουν το ίδιο. Το χειρότερο παιχνίδι κατά την άποψη μου παίζεται από τα ΜΜΕ για συμφεροντολογικούς λόγους, αφού είναι καλά εμπεδωμένο στο λαό πως όλα είναι εξαγορασμένα από το κεφάλαιο και από τους πολιτικούς.

Η γνώμη μου είναι ότι επιχειρείται σε μέγιστο βαθμό μια οργανωμένη εκστρατεία για να εξοντώσουν έναν ανεπιθύμητο πολιτικό αντίπαλο.

Πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι σήμερα είναι η σειρά του δημάρχου που αν ανεχτούμε και επιτρέψουμε την καταδίκη του και την τιμωρία του πριν πρωτα η δικαιοσυνη αποφασίσει , την επόμενη φορά θα είναι κάποιος άλλος, και αλλοίμονο αν ο λαός συνηθίσει να καταδικάζει κάποιον χωρίς αποδεικτικά στοιχεία . Αν αυτό συμβεί, θα καταλυθεί η δημοκρατία του λαού, και θα κυριαρχήσει η τρομοκρατία του όχλου.

Με αυτό μου το άρθρο καλώ τους πολίτες να σταματήσουν να παρασύρονται και η κριτική τους να βασίζεται στη λογική, και η κριτική τους να γίνεται με κοσμικό λόγο.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΟΙ ΤΟΠΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΠΑΡΧΙΑΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Η Αειφόρος Ανάπτυξη αποσκοπεί στο να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης του ανθρώπου διαφυλάσσοντας παράλληλα το περιβάλλον βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Αποσκοπεί σε μια οικονομική ανάπτυξη η οποία να είναι αποτελεσματική, κοινωνικά δίκαιη και περιβαλλοντικά βιώσιμη.

Πολλοί πολιτισμοί μέσα από τους αιώνες αναγνώρισαν την ανάγκη της αρμονίας μεταξύ του περιβάλλοντος και της κοινωνίας. Μέσα από τις εμπειρίες αιώνιων καταστροφών, οι οργανωμένοι άνθρωποι κατέληξαν σε συμπεράσματα διαφύλαξης και προστασίας του, έτσι που να συνάδει υπέρ του συμφέροντος των λαών και τώρα και σρο μέλλον. Αναθεώρησαν τις στρατηγικές τους και θέσπισαν στόχους οικονομικής ανάπτυξης που να συνάδει με την ταυτόχρονη προστασία του περιβάλλοντος.

Βάση αυτων των στόχων, οι Επαρχιακές και τοπικές αρχές καθώς και όλοι οι αρμόδιοι φορείς που είναι εμπιστευμένοι στον έλεγχο και στη διατήρηση των παραλιών ώστε να παραμένουν στο φυσικό τους περιβάλλον, δεν πρεπει να επιτρέπουν  στους επιχειρηματίες χωρίς τις απαιτούμενες μελέτες και άδειες να προβαίνουν σε αυθαίρετες επεμβάσεις. Θα πρεπει με αυστηρότητα και χωρίς να παρασύρονται από το πρόσκαιρο όφελος της οικονομικής ανάπτυξης, να προστατεύουν το περιβάλλον και την αειφορία.

Μπορεί κάποτε η γη να φαινόταν απέραντη και οι φυσικοί της πόροι απεριόριστοι, σήμερα όμως πρεπει να γίνει κατανοητό ότι η γη είναι μικρή και οι φυσικοί της πόροι περιορισμένοι.

Παλιότερα οι φυσικές καταστροφές ήταν περιορισμένες σε έκταση, σήμερα όμως με την ραγδαία ανάπτυξη η καταστροφή που προκαλεί ο ίδιος ο άνθρωπος γίνεται με γοργούς ρυθμούς. Η βιομηχανοποίηση και η αστικοποίηση, αλλά κυρίως η αποψίλωση και το ξεχέρσωμα της γης, έχουν διαταράξει και καταστρέφει τα οικοσυστήματα. Η μεγάλη ρίψη αποβλήτων στις θάλασσες και η επέμβαση επί αυτής η οποία συνεχώς αυξάνεται, απειλεί στην πλήρη απώλεια της  αιγιαλίτιδας βιοποικιλότητας. 
Οι αυθαίρετες επεμβάσεις σε παραλίες προκαλούν ανεπανόρθωτες καταστροφές στο φυσικό και θαλάσσιο περιβάλλον. Η μετακίνηση βράχων ή άμμου, η ανέγερση κτιρίων και άλλων κατασκευών καθώς και οτιδήποτε αλλοιώνει το περιβάλλον που έχει καθοριστεί ως προστατευόμενη ακτογραμμή, μπορεί να επιφέρουν πρόσκαιρο οικονομικό όφελος σε μια περίοδο οικονομικής δυσπραγίας, ωστόσο σε βάθος χρόνου δύνανται να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες ζημιές, που για την αποκατάστασή τους θα απαιτηθούν εκατοντάδες χρόνια και πολλές μελλοντικές γενιές  θα επιβαρυνθούν τις δικές μας αυθαιρεσίες.

Θα πρεπει να αναγνωρίσουμε τη ζημιογόνο πολιτική της άναρχης εκμετάλλευσης και κατά συνέπεια της καταστροφής της γης και της θάλασσας, και υπό την καθοδήγηση των αρμοδίων αρχών  να εισάγουμε στη ζωή μας περιβαλλοντολογική συνείδηση με μοναδικό στόχο την αειφόρο ανάπτυξη που να μην θέτει σε κίνδυνο τις αναπτυξιακές δυνατότητες των μελλοντικών γενεών.
Θα πρεπει οι αρμόδιοι να επέμβουν όπου παρατηρούνται άναρχες αναπτύξεις και πάραυτα να τις σταματήσουν. Είναι υποχρεωμένοι ως εκ της θέσεως τους από το νόμο, γι αυτό δεν πρεπει να ολιγωρούν, ούτε να κλείνουν τα ματιά στα ιδιωτικά μεγάλα συμφέροντα.

Πρέπει να προασπίσουν τους θεσμούς, να πολεμήσουν την αυθαιρεσία και να προωθήσουν την αειφορία

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ, ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΙΚΡΗ

Χλωρακιώτες ξυπνάτε πριν να είναι τελείως αργά.

Ήταν κάποτε θυμάμαι μια θάλασσα μικρή, πανέμορφη και αγαπημένη. Ένα μικρό απάνεμο φυσικό λιμανάκι το ΔΗΜΜΑ που άντεξε εις τους αιώνες και το βρήκαμε ατόφιο και πανέμορφο να μας διηγείται ιστορίες πρωτεινές  θυμίζοντας μας ότι οι πρόγονοι μας εκεί μεγάλωσαν και ανδρώθηκαν, μέσα σ αυτά τα ήρεμα και κρυστάλλινα νερά έμαθαν το πρώτο τους κολύμπι.  

Κι όμως σήμερα, ανθρώπινα χέρια βέβηλα, βρέθηκαν να χαλάσουν αυτή τη φυσική ομορφιά. Χωρίς αιδώ, ξεδιάντροπα βίασαν τη φύση και γέμισαν τη παραλία με μπετόν αρμέ και σκέπασαν από κάτω τα κυρταμα και τα αθάνατα λουλούδια της παραλίας.   

Έγιναν οι άνθρωποι στην κοινότητα της Χλώρακας θηρία ανήμερα που με μόνη έγνοια την ευκολία τους, παραβιάζουν τους νόμους και επεμβαίνουν ασύστολα χαλώντας την ίδια τη φύση.

Και οι τοπικές αρχές που είναι; Παρακολουθούν χωρίς αντίδραση αφήνοντας πρώτα τους μεγιστάνες του πλούτου να καταπατούν τις όμορφες παραλίες μας με πρόσχημα την πρόοδο και την ανάπτυξη, και ύστερα ανήμποροι πλέον δεν τολμούν να επιβάλουν την τάξη σε κανέναν καθώς όλοι μικροί και μεγάλοι τους πήραν χαμπάρι και παρανόμως και αυτοί δρουν, άλλοι περιφράσσοντας τις παραλίες, και άλλοι τσιμεντωνοντας τις.

Το πρόβλημα όμως έγκειται στους ίδιους τους κατοίκους, που ως αμνοί άφωνοι επί σφαγής, παρακολουθούν χωρίς να αντιδρούν, επιτρέποντας έτσι στις τοπικές αρχές να ανέχονται το βιασμό των παραλιών μας.

Φτάνει όμως έως εδώ. Καημένε λαέ, επιτέλους ξύπνα. Μην αφήνεις τον καθένα να καταπατά τις παραλίες. Είναι δικές σου, είναι δικές μου, είναι ολονών μας. Επιτέλους όλοι μαζί ας ενώσουμε τις φωνές μας και να τους σταματήσουμε.

ΑΛΛΟΙ ΓΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΚΛΑΙΝΕ

Η βουλή αποτελείται από 56 βουλευτές εκ των οποίων τα δυο τρίτα περίπου είναι δικηγόροι, ενώ ταυτόχρονα έχουν και άλλους συμβούλους, επίσης δικηγόρους. Παρ όλα αυτά, εν τη σοφία τους και εν τη καταρτίσει τους ως νομικοί, δεν κατάφεραν να συντάξουν και να ψηφίσουν νομοθετήματα περί προστασίας της εκποίησης της πρώτης κατοικίας που να συνάδουν βάση της Κυπριακής νομοθεσίας ώστε να μην απορριφθούν από το ανώτατο δικαστήριο στο οποίο τα είχε παραπέμψει ο πρόεδρος της δημοκρατίας. Τώρα, το Ανώτατο Δικαστήριο τα έκρινε αντισυνταγματικά.

Αφού εξέτασε τέσσερις αναφορές του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας για την προστασία της πρώτης κατοικίας και μικρής επαγγελματικής στέγης έως 350.000 ευρώ, τη διαγραφή των ενυπόθηκων δανείων για εκποιήσεις, τη διαγραφή των υποχρεώσεων εγγυητών και την αναστολή εφαρμογής του νόμου περί εκποιήσεων, τα απέρριψε.

Το ερώτημα που τίθεται είναι, οι πολίτες τι πλέον σκέφτονται για τους βουλευτές; Ότι δεν μπόρεσαν να συντάξουν και να ψηφίσουν νομοθετήματα που να μην εκφεύγουν της Κυπριακής νομοθεσίας γιατί δεν είχαν τις απαιτούμενες γνώσεις, ή μήπως καλά γνώριζαν τι έκαμναν και απλά ενέπαιξαν το λαό παραπλανώντας τον πως τάχα κόπτονται για το καλό του χωρίς πραγματικά να συμβαίνει κάτι τέτοιο καθώς και αυτοί ίσως είναι υποχείριοι του μεγάλου κεφαλαίου που απόλυτα δυστυχώς ελέγχει τις κυβερνήσεις των κρατών και τα πολιτικά κόμματα;
Έπειτα από αυτή την εξέλιξη, αναμένεται ότι το Eurogoup, στις 6 Νοεμβρίου θα εγκρίνει την εκταμίευση της έκτης δόσης, ύψους 436 εκατομμυρίων ευρώ, και θα καθορίσει τον χρόνο της επόμενης αξιολόγησης του προγράμματος.

Άλλοι λοιπόν χαίρονται με αυτή την εξέλιξη καθώς θα γίνει η εκταμίευση της δόσης που με αυτά τα δανικά θα πληρωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι πολιτικοί, ενώ άλλοι θλίβονται γιατί θα χάσουν τις περιούσιες τους, και δή την οικογενειακή τους εστία...

Μετά απ όλα αυτά, τι κάποιος μπορεί να πει;

Απλά, ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ.